Peta, mijn tante, niet te verwarren met een bepaalde dierenrechten organisatie, was toen ik nog kind was vaak mijn oppas. Iets wat ik als kind altijd heel leuk vond. Soms mocht ik zelfs bij haar slapen. In het begin toen haar zoon mij nog naar boven kon tillen en later toen zij een matras naar beneden kon halen, beneden. Communicatie zou dan wel een probleem zijn, want zij zou gewoon boven slapen. Gelukkig hadden we een belletje zodat we beiden met een gerust hart konden gaan slapen. Als er wat was kon ik bellen en zou Peta naar beneden komen. Alles leek in kannen en kruiken.
Totdat ik midden in de nacht tot de conclusie kwam dat we het hele systeem nog niet getest hadden. Ik was nog jong maar besefte toen al dat veiligheid voor alles ging. Wat nou als er calamiteiten zouden zijn zoals een onverwachte droogteaanval in mijn mond wat dan spoedig met water verholpen zou moeten worden of een bepaalde druk in de onderbuik veroorzaakt door, mogelijk, datzelfde water wat er dan ook weer uit zou moeten. Wat nou als zoiets zou gebeuren en het belsysteem zou niet werken omdat ze het niet zou horen? Daarom moesten we maar een testje doen. Ik belde, zij kwam naar benden, ik gerustgesteld, zij licht geïrriteerd bij de mededeling dat het maar een test was.
We bleven een goede band met elkaar houden. Ik mocht, ondanks het belincident, vaak pizza bij haar eten, alwaar wij een gezamenlijke favoriet hadden namelijk de Tonno van het merk welke toendertijd nog een heuse kapitein had. We begonnen elkaar wat meer te plagen. Van mijn kant omdat ze mijn vader altijd plaagde en ik dus automatisch partij koos voor mijn vader. Zij omdat ze het gewoon leuk vond. De plagerijen werden naarmate ik ouder werd wel steeds vriendelijker. Zo legde zij geregeld haar ijskoude handen ter verwarming in mijn nek en was ik zo vriendelijk om bij een opvlieger van haar (zij werd ook steeds ouder en bij een bepaalde leeftijd krijgen vrouwen daar last van) de icepacks al uit het vriesvak te halen. Maar we konden er altijd om lachen. Daarnaast was ze er ook bij mindere tijden om een hart onder de riem te steken. Iets wat altijd zeer gewaardeerd werd.
De laatste paar weken raakte Peta wat gespannen. Ze wilde dolgraag naar haar dochter op Curaçao maar maakte zich ook zorgen om mijn vader, waar ook serieuze zorgen over zijn. Ze kreeg hyperventilatieaanvallen tot in het vliegtuig aan toe. Ook op Curaçao hield dit aan waar vervolgens bleek dat het geen hyperventilatieaanvallen waren maar hartinfarcten/ infarctjes. Ze is nog wel in het ziekenhuis opgenomen. Het kon beide kanten opgaan, maar het is de kant opgegaan welke wij niet hadden gewild.
Totdat ik midden in de nacht tot de conclusie kwam dat we het hele systeem nog niet getest hadden. Ik was nog jong maar besefte toen al dat veiligheid voor alles ging. Wat nou als er calamiteiten zouden zijn zoals een onverwachte droogteaanval in mijn mond wat dan spoedig met water verholpen zou moeten worden of een bepaalde druk in de onderbuik veroorzaakt door, mogelijk, datzelfde water wat er dan ook weer uit zou moeten. Wat nou als zoiets zou gebeuren en het belsysteem zou niet werken omdat ze het niet zou horen? Daarom moesten we maar een testje doen. Ik belde, zij kwam naar benden, ik gerustgesteld, zij licht geïrriteerd bij de mededeling dat het maar een test was.
We bleven een goede band met elkaar houden. Ik mocht, ondanks het belincident, vaak pizza bij haar eten, alwaar wij een gezamenlijke favoriet hadden namelijk de Tonno van het merk welke toendertijd nog een heuse kapitein had. We begonnen elkaar wat meer te plagen. Van mijn kant omdat ze mijn vader altijd plaagde en ik dus automatisch partij koos voor mijn vader. Zij omdat ze het gewoon leuk vond. De plagerijen werden naarmate ik ouder werd wel steeds vriendelijker. Zo legde zij geregeld haar ijskoude handen ter verwarming in mijn nek en was ik zo vriendelijk om bij een opvlieger van haar (zij werd ook steeds ouder en bij een bepaalde leeftijd krijgen vrouwen daar last van) de icepacks al uit het vriesvak te halen. Maar we konden er altijd om lachen. Daarnaast was ze er ook bij mindere tijden om een hart onder de riem te steken. Iets wat altijd zeer gewaardeerd werd.
De laatste paar weken raakte Peta wat gespannen. Ze wilde dolgraag naar haar dochter op Curaçao maar maakte zich ook zorgen om mijn vader, waar ook serieuze zorgen over zijn. Ze kreeg hyperventilatieaanvallen tot in het vliegtuig aan toe. Ook op Curaçao hield dit aan waar vervolgens bleek dat het geen hyperventilatieaanvallen waren maar hartinfarcten/ infarctjes. Ze is nog wel in het ziekenhuis opgenomen. Het kon beide kanten opgaan, maar het is de kant opgegaan welke wij niet hadden gewild.
Reacties